We liggen uiteindelijk 30 uur op para-anker. In een serieus onrustige zee. Golven tot 8 meter hoog. Uiteindelijk wordt het water rustiger en tegen het einde van de middag besluiten we het erop te wagen. We gaan de verloren mijlen goed maken door ZO te gaan roeien.

Bij het inpakken van het para-anker komt Chris erachter dat de koppelstang van de stuurautomaat is losgekomen van de roerstang. Zonder deze verbinding kan er niet automatisch gestuurd worden. Alle onderdelen zijn gelukkig nog heel. Het roer heeft in de storm forse klappen gehad en is waarschijnlijk daardoor los komen te zitten.

Met vereende krachten werpen Chris en Paul zich op dit euvel. En na flink wat zuchten en een enkele vloek, zit de koppelstang weer goed vast.

De zeeziekte van John is helaas weer terug, wat niet gek is als je 30 uur lang heen en weer en op en neer geslingerd wordt in een hete, krappe vochtige cabine. Dit betekent dat we niet met koppels van twee man, 2 uur op 2 uur af kunnen roeien. Omdat er wel voortgang nodig is, besluiten we zo lang mogelijk door te roeien met Paul, Gerhard en Chris. Waarbij John hen af en toe aflost als dit gaat. Dit leidt tot roeiishifts van 4 of 5 uur. Maar we klagen niet, want ondanks de harde zijwind roeien we toch ruim 2 knopen.

We gaan met drie roeiers de nacht in met een schema van twee man op een man af. Totdat rond een uur of 04:00 de oostenwinden hard wordt dat we weer op para-anker moeten. Voldaan zijn we wel, want we hebben alle verloren mijlen van de afgelopen 30 uur, goed gemaakt!

John, Gerhard, Paul en Chris
North Atlantic Four